မၿပီးဆံုးနိုင္​​ေသာ ပန္​းခ်ီကားတစ္​ခ်ပ္​

ပံုျပင္​​ေလးက ရိုးပါတယ္​။ ဘယ္​​ေတာ့မွ​ေတာ့ ​ေဟာင္​းနြမ္​းမသြားဘူး။ ​modified ျဖစ္​​ေအာင္​လုပ္​သူရွိ​ေနတာက္ိုးဗ်။

​ေရွးတုန္​းက လမ္​းလယ္​မွာ​ေက်ာက္​တံုးႀကီးတစ္​တံုး​ေရာက္​ရွိပိတ္​ဆို႔​ေနပါတယ္​။ ပူတူး​ေလးတစ္​​ေယာက္​က ကုတ္​နဲ႔​ေကာ္​ထုတ္​ႀကိဳးပမ္​း​ေနပါတယ္​။

ခြန္​အားဗလျပည္​့စံု​ေသာဆရာႀကီးတစ္​​ေယာက္​က သူမျမင္​လို႔လံုးဝ လံုးဝမလုပ္​နိုင္​ပါဘူးတဲ့။ လံုးဝမလုပ္​နိုင္​ပါဘူးက ဘာမျမင္​လို႔ ဘာအလုပ္​လုိ႔မထင္​ဘဲ ဘာလို႔ဇြတ္​ျငင္​းတာလဲမသိ။

႐ြာသူႀကီးက ကုတ္​အျဖစ္​အသံုးခ်တဲ့အသားဟာ ျပည္​သူပိုင္​မို႔ ၆၁ျဖစ္​​ေၾကာင္​း ဥပ​ေဒစကား​ေျပာ​ေနပါၿပီ။ ျပည္​သူပိုင္​လမ္​းမွာ ျပည္​သူပိုင္​​ေက်ာက္​တံုးျဖစ္​သျဖင္​့ ျပည္​သူတိုင္​းစိတ္​အ​ေနွာက္​အယွက္​ျဖစ္​မွ ျပည္​သူတိုင္​း သာတူညီမွ်ျဖစ္​လိမ္​့မည္​။ ​ေနျပည္​​ေတာ္​​ေရာက္​​ေအာင္​ ဟစ္​တိုင္​မွ​ေအာ္​၍ ​ေနျပည္​​ေတာ္​သားမ်ားလာ​ေရာက္​​ကာ စိတ္​အ​ေနွာက္​အယွက္​ျဖစ္​​ေစမွ ​ေကာင္​းမည္​ဟု ဥပ​ေဒနွင္​့အညီအႀကံ​ေပးလို​ေၾကာင္​း ပုဆိုးၿခံဳ၌လက္​သီးစြမ္​းျပ​ေလသတည္​း။

​ေၾကာင္​သူ​ေတာ္​ႂကြက္​သူခိုး ရပ္​မိရပ္​ဖမ်ားက ဖ​ေထြးကိုဖ​ေအအျဖစ္​​ေမြးစားရန္​ ႀကိဳးပမ္​းအားထုတ္​ အလုပ္​ရႈပ္​​ေနသျဖင္​့ ​ေကာင္​းမႈ႕လုပ္​​ေသာ ထိုပူတူးသူငယ္​အား တစ္​သက္​တာအတြင္​း လံုးဝလံုးဝမကူညီ​ေတာ့ပါ​ေၾကာင္​း​ ​ေျပာင္​​ေျပာင္​ႀကီးေျပာၾကားလိုက္​ပါတယ္​။ ဤကား ရပ္​မိရက္​ပမ်ား၏ အခဏ္းက႑မဟုတ္​​ေသး၍ လွ်က္​မိလွ်က္​ပမ်ားအ​ေၾကာင္​းကိုကား ​ေနာင္​အလ်င္​းသင္​့မွ ပြင္​့လင္​းျမင္​သာစြာ ​ေျပာ​ေပ​ေတာ့အံ့။ ​ေဒါင္​း​ေယာင္​​ေဆာင္​ၾက​ေလာ့။ က်ီး​ေယာင္​​ျပပါက ဘုရား၌ထိုးသုတ္​ခဲ့​ေသာဘယာ​ေၾကာ္​မ်ားအ​ေၾကာင္​း ထမင္​း​ေျခက္​မ်ားအ​ေၾကာင္​း စို႔အန္​က်​ေပလိမ္​့မည္​။

ပူတူးသူငယ္​ကား နိုင္​သည္​့အားျဖင္​့ ပုတ္​မ၆၁အသားကို အသံုးျပဳကာ ​ေ႐ြ႕ၿမဲ​ေ႐ြ႕၏။ လူတစ္​ခြင္​စာလြတ္​၏။ နြားတစ္​ခြင္​စာ မလြတ္​။ ႐ြာသားမ်ားကား လူတစ္​ခြင္​စာလမ္​းမွ သြား၍ အခ်ိဳ႕ခ်ီးက်ဴး၏။ အခ်ိဳ႕ကဲ့ရဲ႕၏။ အခ်ိဳ႕ႏြား​ေယာင္​​ေဆာင္​၍ ႏြားသြားသြားလို၏။ လွည္​း၌​ေနကာ ဝန္​ကိုထမ္​းလို၏။ သို႔​ေသာ္​ ထိုပူတူးသူငယ္​မွာ သိၾကားမင္​းဖန္​ဆင္​း​ေသာကြၽဲျဖစ္​၍ ခ်ိဳကား၏။ တစ္​ခါတစ္​ရံ ခ်ိဳက်ယ္​၏။ ခ်ိဳကို ဂ်ိဳဟုဖတ္​သျဖင္​့ ၿဂိဳလ္​ျဖစ္​၏။ ျဂဳိလ္​သည္​ ကိုယ္​ပိုင္​အလင္​း​ေရာင္​မရွိသျဖင္​့ ဂ်ိဳဟုဖတ္​သူ အ​ေရာင္​မွိန္​၏။ ခ်ိဳကို ခ်ိဳဟုဖတ္​သူသည္​ အားရွိ၏။ အသံက်ယ္​၏။ က်ယ္​​ေသာၾကယ္​တို႔ကား ကိုယ္​ပိုင္​အလင္​းျဖင္​့​ေတာက္​ပ၏။ မမွီမလွမ္​းနိုင္​ မစင္​နွင္​့ပက္​၍ အ​ေရာင္​မညိဳးနိုင္​ပါတကား။

မိစၧာနဲ႔လြန္​ဆြဲတဲ့ လိပ္​ျပာ

မိစၧာနဲ႔လြန္​ဆြဲတဲ့ လိပ္​ျပာ

ရွိမႈ
သိမႈ
ဆင္​ျခင္​မႈနဲ႔
ခရုပတ္​ထဲက ၾကယ္​တစ္​စင္​း
ဖန္​ဆင္​းတဲ့လက္​
အဲဒါ ငါ့လက္​​ေပါ့

ငါ့လက္​ထဲက ဘဝ
ဂမီ႓ရ က်ိန္​စာ
​ေပ်ာ္​စရာ ​ေမႊ​ေနွာက္​​ေတာ့
​ေတာ​ေရာက္​ ​ေတာင္​​ေရာက္​
အူခ်ာ​ေပါက္​​တဲ့ ဘဝ
မ​ေတာ္​တဆ​ေတြျဖစ္​

မ​ေတာ္​တဆတဲ့
သဘာဝရဲ႕ အ​ေ႐ြးခံ
အနာဂတ္​ ဒီအန္​​ေအဟာ
​ေပ်ာ္​စရာအသစ္​ ​ေမွ်ာ္​စရာအသစ္​
စည္​းကမ္​းအသစ္​ နည္​းလမ္​းအသစ္​
လူအသစ္​ မူအသစ္​နဲ႔
​ေကာ့စမစ္​ထဲက ငါ

သဘာဝ ငါ
ဆင္​့ကဲ ငါ
ထာဝရ ငါ ျဖစ္​လာဖို႔
စၾကာဝဠာအသစ္​ကို ထုဆစ္​
အသစ္​​ေတြအတြက္​
အ​ေဟာင္​း​ေတြ ဖ်က္​ၾက
အ​ေဟာင္​းဟာ ​ေကာင္​းဖို႔မလို
အ​ေဟာင္​းဟာ ​ေဟာင္​းဖို႔လိုတယ္​

​ေစာင္​းႀကိဳးျပတ္​တဲ့ ​ေလာက
​ေမာဟကို ​ေမာဟဖံုးနိုင္​မွ
​ေလာဘကို ​ေလာဘတက္​နိုင္​မွ
အသက္​ဆက္​ရမယ္​့ ငါ
သညာ​ေတြ အဆိပ္​တက္​
အိပ္​မက္​ထဲ ခုန္​ခ်
စာဂ​ေတြ ခိုးယူၾက
​ေမတၱာ​ေတြ ကားစင္​တင္​ၾက
ဆင္​ျခင္​မႈဘဝထဲက ငါ
ကမာၻဦးဟင္​းခ်ိဳထဲက ငါ
အိပ္​မက္​ထဲ အဆိပ္​တက္​​ေနတဲ့
မ​ေတာ္​တဆ ငါ

မ်က္​​ေတာင္​တစ္​ခ်က္​ ခတ္​ဖို႔
သၾကား လိုမယ္​၊ ​ေအာက္​ဆီဂ်င္​ လိုမယ္
မတ္​မတ္​ရပ္​ဖို႔
သၾကား လိုမယ္​၊ ​ေအာက္​ဆီဂ်င္​ လိုမယ္
ခရီးသြားဖို႔
သၾကား လိုမယ္​၊ ​ေအာက္​ဆီဂ်င္​ လိုမယ္
ငါ ​ေပ်ာ္​႐ႊင္​ဖို႔
နား​ေတြ မ်က္​လံုး​ေတြ ​ေဖာက္​ထုတ္​ၾက
အဆံုးမရွိ ခရီးဆက္​ဖို႔
လက္​​ေတြ​ေျခ​ေတြ ျဖတ္​​ေတာက္​ၾက
ကလုန္​း​ေတြ ​ေမြးဖြားဖို႔
ဦး​ေဏွာက္​နဲ႔နွလံုးသားကို အဆက္​ျဖတ္​ၾက

မႏုႆဓမၼ မသ္ိ
မႏုႆဓမၼ မရွိတဲ့
ဒုႆီလနဲ႔အလဇၨီ​ေတြ
င​ေတရဲ႕ဝါဒနဲ႔
အစြယ္​​ေတြ ​ေသြးၾက
လက္​သည္​း​ေတြ​ ေသြးၾက

ငါ အသက္​​ဆက္​ဖို႔ဆိုရင္​
သစ္​ပင္​​ေတြခုတ္​လွဲၿပီး
ကမာၻႀကီးကို ထုခြဲရမယ္​

ၿဂိဳလ္​ျပာျပာဟာ
လူသတၱဝါကို ထမ္​းပိုးထားရတဲ့ဒုကၡ
အခိုးပိတ္​ အဖ်ားထက္​
စည္​းခ်က္​က အသစ္​
နိယာမက အသစ္​
အသစ္​​ေတြနဲ႔ ခရီးဆက္​
ၿပိဳပ်က္​မယ္​့ ကမာၻ
နတ္​မိစၧာ မဆုတ္​ၿဖဲခင္​
ငါတို႔ ဆုတ္​ၿဖဲလိုက္​ၾက​ေပါ့

အဇဋာကာသမွာ
စၾကာဝဠာ ဝတၳဳ​ေတြ
ကိုယ္​့ဘဝကိုယ္​သိ
ကိုယ္​့​ေနရာကိုယ္​သိ
ကိုယ္​့​ေနရာမွာ ရွိၾကဖို႔
ဘဝဟာ တိုက္​ပြဲမဟုတ္​သလို
ရုန္​းကန္​ျခင္​းဟာ ဘဝမဟုတ္​

သဲတစ္​ပြင္​့ ပန္​းတစ္​ပြင္​့ဟာ
တာဝန္​ကိုသိ တာဝန္​​ေက်တတ္​မွ
ဝတၱရားကိုသိ ဝတၱရား​ေက်တတ္​မွ
ဘဝဟာ တာဝန္​
တာဝန္​ဟာ ဘဝ​ေပါ့
တာဝန္​ပ်က္​တဲ့ ဘဝ
ဝတၱရားလည္​း ပ်က္​သမို႔
​ေလာကႀကီးလည္​း ပ်က္​​ေခ်​ေပါ့။

တြင္​းနက္​ရဲ႕ အခ်က္​ျပမွာ
ထာဝရ မ​ေသရာနဲ႔
အမတ ​ေဒဝတာရဲ႕
​ေကာ့စမစ္​စာဝွက္​
ငါ့အိပ္​မက္​မွာ မက္​ခဲ့
အသက္​ဇီဝ ပဓာနဟာ
သဘာဝလား ဝါဒလား
ၿဂိဳလ္​ျပာျပာ မခ်ဳပ္​ၿငိမ္​းခင္​
ငါတို႔ အမွန္​ကိုရင္​ဆိုင္​ရမယ္​

ႀတိ​ေလာကဆိုတာ
ဇီဝကမၼရဲ႕လက္​ရာ
ငါ့အသက္​ ဆက္​ဖို႔ထက္​
ကလုန္​း​ေတြ ပြားဖို႔ထက္​
ခ်ိဳးငွက္​​ေတးသံ နာခံရမယ္​

ဇီဝကမၼယူနစ္​ဟာ
သူ႔ကိုသူ ထုဆစ္​
​ေလာကကို ထုဆစ္​
ၿပီး​ေတာ့ စၾကာဝဠာကို ထုဆစ္​

ဇီဝကမၼယူနစ္​ဟာ
မင္​းသားျဖစ္​လိုက္​ ဘီလူးျဖစ္​လိုက္​
သူရူးျဖစ္​လိုက္​ သူ​ေတာ္​ျဖစ္​လိုက္
အမိုက္​ႀကီး~၅မ်ိဳး
အရိုး ျဖစ္​​ေနသမွ်
ကမၼ မသ္ိ၊ သကၠာယ မသိ
ပစၥယ မသိ၊ လကၡဏ မသိ
မဂၢ မသိ၊ နိဗၺာန မသိ
မသိ၊ မသိ၊ --မသိ၊ မသိ--

မရွိထက္​ မသိခက္​သတဲ့
မသိတဲ့ အမွန္​ရွာ
ျဖစ္​တန္​ရာ အိပ္​မက္​နဲ႔
အဆိပ္​တက္​တဲ့ ငါ
အ​ေရာင္​​ေတြ ခ်ိန္​ညႇိရင္​း
အစင္​း​ေတြ ဗြက္​​ေပါက္​
အ​ေပ်ာက္​အစက္​​ေတြ တ႐ြ႐ြ
​ေတာရိုင္​းဝါဒနွင္​့လူ

အျဖဴက အျဖဴကို က်ိန္​ဆဲ
အမည္​းက အမည္​းကို က်ိန္​ဆဲ
အ​ေတြးနဲ႔ ဥပ​ေဒလုပ္​
စာအုပ္​ကြက္​နဲ႔​ေမတၱာ
အစာကြင္​းဆက္​ရဲ႕အက်ိဳး
အမ်ိဳးလည္​းအစာမို႔
ဟသၤာတို႔ ဘဝ
မွတပါး အျခားမရွိ​ေတာ့

ရထား​ေတာ့ ရထား
အိုင္​းစတိုင္​းရဲ႕ရထား
ပါပါရာဇီ​ေတြရဲ႕ရထား
စကားလံုး​ေတြ ထံုးသုတ္​ထားတဲ့ရထား
ျဗဳန္​းဆို အာဏာ​ေတြျဖစ္​သြား
​ေဒၚလာ​ေတြျဖစ္​သြား
ပလီပလာ​ေတြ​ေတာင္​
ဝစီသစၥာ​ေတြျဖစ္​သြား

သစၥာမရွိတဲ့ရထား
သစၥားပ်က္​တဲ့ရထား
ခြက္​​ေမွာက္​ထားတဲ့ရထား
ခြက္​​ေပ်ာက္​သြားတဲ့ရထား
သမၸတၱိ​ေတြ ​ေပ်ာက္​
ဝိပၸတၱိ​ေတြ ​ေရာက္​
ၾကယ္​ျဖဴပု​ေတြ ​ေပါက္​ကြဲ
ၾကယ္​ျဖဴပု​ေတြ​ ေအးခဲ
ခရုပတ္​ႀကီးလည္​း ဟန္​မက်
​ေနမင္​းႀကီးလည္​း ဟန္​မက်

ျပန္​မရ​ေတာ့တဲ့ကမာၻ
နာရီတစ္​လံုးနဲ႔ ဟန္​က်​ေနတဲ့ကမာၻ
ဘဲဥတစ္​လံုးနဲ႔ လမ္​းသလား​ေနတဲ့ကမာၻ
အဲဒီကမ႓ာမွာ
လာနီညာ​ေတြျဖစ္​
လာနီညိဳ​ေတြျဖစ္​
နာရီက အသစ္
ဘဲဥက အသစ္​
တစစ္​စစ္​ကိုက္​ခဲ​ေပါ့

ျဖစ္​လိုက္​ပ်က္​လိုက္​ ​ေလာက
ပပဥၥနဲ႔ အသိုက္​​ေဆာက္​
ပဋိစၥ​ေတြ ​ေပ်ာက္​
အဓိစၥ​ေတြ ​ေရာက္​
​ေက်ာက္​ခဲကို ဆီႏႊာ
ဂါထာ​ေတြ အလိုက်
ဘဝကို မန္​းမႈတ္​
အမယ္​ဘုတ္​ရဲ႕ခ်ည္​ခင္​
​ေကာင္​းကင္​ႀကီးကို သိမ္​းပိုက္​ၾက
အမႈိက္​​ေတြကို မီးညႇိၾက

နိယတမိစၧာ
အိပ္​ယာထ မ်က္​နွာသစ္​
အမႈိက္​က အသစ္​
​ေကာင္​းကင္​က အသစ္​
အမႈိက္​နဲ႔ ​ေကာင္​းကင္
​ေကာင္​းကင္​နဲ႔ အမိႈက္​
စရိုက္​က ညစ္​ညမ္​း
ဇာတ္​လမ္​းက ခ်စ္​ကြဲညား
မဲျပားလည္​း မတတ္​သာ
​ေျမစာ​ေတြ အျမစ္​ျပဳတ္​
အရႈပ္​ထုပ္​ ခိုးယူ
ပုဆိုးျပာနဲ႔လူ

က,သူက အရူး
ၾကည္​့သူက အအ
ဘဝက ရႈပ္​​ေထြး
​ေပါက္​​ေစ်းနဲ႔ ခရီးဆက္​
တပ္​မက္​တဲ့ မနက္​ျဖန္​
အဆံ​ေတြ ​ေအာင္​လြန္​းတယ္​
တကိုယ္​စာ တက္​တူးနဲ႔
အရူးထ ျဖစ္​တည္​
​ေခတ္​မွီ​ေဆး​ေတြ ​ေသာက္
ခ်စ္​ၾကည္​​ေရး​ေတြ ​ေပ်ာက္​​
တစ္​​ေယာက္​တည္​း ​ေသြးကြဲ
ဉာဏ္​မြဲက ​ေခ်ာက္​ခ်
ဘဝဆိုတာ ထူးနိုင္​မွ
ဘဝဆိုတာ ရူးနိုင္​မွ

ၿပိဳင္​​ေနတဲ့ ကမာၻ
ၿပိဳင္​ၿပီးရင္​းၿပိဳင္​ၾက
နိုင္​ရင္​လည္​း သမိုင္​း
ရံႈးရင္​လည္​း သမိုင္​းျဖစ္​
သမိုင္​းခ်စ္​သူ​ေတြ
သမိုင္​းဆရာ​ေရွ႕မွာရပ္​
ဓာတ္​ပံု​ေတြ တဖ်ပ္​ဖ်ပ္​
လက္​ဇပ္​-ကား​နဲ႔ သံလြင္​ပင္​
ခုတင္​က တစ္​ဂူတည္​း
သူရဲ​ေျခာက္​တဲ့ ည
ငါကလည္​း ငါ
သူကလည္​း ငါ
ငါ နွစ္​ငါ ပြတ္​တိုက္​
ငါက မီးျဖစ္​လိုက္​
မီးက ငါျဖစ္​လိုက္​
မီးၾကားမွာ​ေနရင္​း
မီးမ်ားကို မ်ိဳခ်
မီးကစားသူနဲ႔ ​ေဝးရာ
မီးရႈိ႕ၿပီး ရွာၾက
ျပာခ်မယ္​့ မီး၊ ျပာက်တဲ့ မီး
အရည္​​ေဖ်ာ္​တဲ့ မီး၊ အရည္​​ေပ်ာ္​တဲ့ မီး
​ေရ​ေသာက္​မယ္​့ မီး၊ ​ေရ​ေၾကာက္​တဲ့ မီး
​ေန​ေရာင္​​ေရာက္​ရင္​ နွင္​း​ေပ်ာက္​သလို
ပညာ​ေရာက္​ရင္​ မီး​ေပ်ာက္​မယ္​

ကမ္​းစပ္​တစ္​​ေလွ်ာက္​
ခရု​ေကာက္​-တ့ဲ
ႏ်ဴတန္​ရဲ႕ညည္​းသံ
ပ်ံဝဲ​ေနတဲ့ကမ႓ာ
ပုစၧာက အနႏၲ
အ​ေျဖက မဆိုစ​ေလာက္
တစ္​​ေယာက္​လက္​ တစ္​​ေယာက္​ဆက္​
အိပ္​မက္​​ေတြမက္​
သံကြင္​း​ေတြ ဆက္​သလို
ဉာဏ္​အလင္​း​ေတြဆက္​
ကြန္​ယက္​နဲ႔ အ​ေျဖရွာ
ကမ႓ာကို အျပားခပ္​
လူ႔ဇာတ္​က မႈန္​ဝါးဝါး
တားမရတဲ့ အနိစၥ
သိစိတ္​က ဟန္​မက်
သံ​ေဝဂလည္​းမျဖစ္​
ဉာဏ္​ဆိုတာလည္​းမျဖစ္​
​ေပ်ာ္​စရာ​ေတြပဲ ျဖစ္​လိုက္​ၾက။

ပစ္​လိုက္​တဲ့ျမႇား
​ေၾကးစားရင္​စား
သံ​ေခ်းစားရင္​စား
​ေၾကးမစား သံ​ေခ်းမစားတဲ့ ငါ
လမ္​းၾကားမွာ ​ေခြအိပ္​
တံဆိပ္​​ေတြ ခြာခ်
အတိတ္​​ေတြ ခြာခ်
အရိ္ပ္​​ေတြ ခြာခ်
ဘဝဟာ ​ေတြ႕ဖို႔မဟုတ္​
ဘဝဟာ ​ေမ့ဖို႔ ဟုတ္​တယ္​

အ​ေလ့က်ႏြယ္​ပင္
သံ​ေယာဇဥ္​​ေတြ​ ေပါက္​
သံ​ေယာဇနိယ​ေတြ ​ေရာက္​​
​ေျခ​ေထာက္​​က သံ​ေယာဇဥ္​
ဆံပင္​က ျဖာထြက္​
ဘယ္​လက္​က ရသမွ်ယူ
ညာလက္​က မ​ေပး သူရွင္​း
အ​ေႂကြးစာရင္​းနဲ႔ စားရဲသူ
အ​ေဟာင္​းအျမင္​းပဲ စားရသူ
ျပည္​သူ​ေတြ အ​ေမြရ
ဘဝက နာၾကည္​းစရာ
အပရာပရိယ ​ေဝဒနိယ
သာသနာက မျဖစ္​
ကတၱားက အသစ္​

ဘဝရဲ႕အသံ
နံရံ​ေတြကို ျဖတ္​ကူးရင္​း
ဂ်င္​း(gene)အသစ္​နဲ႔ ဟန္​က်
ဂ်င္​းအသစ္​နဲ႔ ဟန္​မက်
ဘဝကို ​ေ႐ႊ့​ေျပာင္​း
အ​ေၾကာင္​း​ေၾကာင္​့ အက်ိဳးျဖစ္​
အျပစ္​အနာဆိုတာ ဒုကၡ
အရႈပ္​ထုပ္​က ငါ
တဏွာက ​ေဂဟာ​ေဆာက္​
​ေတာ​ေျခာက္​တဲ့ ည
​ေတာ​ေမွာက္​တဲ့ ည

ဦး​ေဏွာက္​မရွိတဲ့
ဇာတိနဲ႔ ပါရိဟာရိက
ရင္​ဘက္​သာ ရွိသတဲ့
ရင္​ဘက္​က ပညာ
ငါ့ကိုယ္​ငါ ျပ႒ာန္​း
အစြမ္​းက ခုတ္​မရတဲ့ဓား
တံုး​ေနတဲ့ဓား

တံုး​ေနတဲ့ဓားတစ္​​ေခ်ာင္​း
ဓား​ေသြး​ေက်ာက္​​ေကာင္​း​ေကာင္​းလိုသလို
ဇာတိနဲ႔ ပါရိဟာရိက
ငါ့ကို က်မ္​းစာတစ္​အုပ္​​ေပးပါ
ဝိသုဒၶိနတ္​ရဲ႕မဟာကရုဏာ​ေတာ္​နဲ႔အတူ
သုတမယ​ေတြ​ေပးပါ
ရင္​ဘက္​နဲ႔ဦး​ေခါင္​း
လမ္​း​ေၾကာင္​းရွင္​းထားမွ
ဇီဝကမၼဟာ
ဘာဝနာပညာနဲ႔
သူ႔ကိုသူ ၿငိွမ္​းသတ္​
​ေလာကကို ၿငိွမ္​းသတ္​
စၾကာဝဠာကို တည္​့မတ္​​ေပလိမ္​့မယ္​။  ။

......​ေမွာ္​လိပ္​ျပာ.......

(အကိုဂုရုရဲ႕ ကဗ်ာပါ။)